ตำแหน่งแต่ละแบบบอกอะไร
ทั่วหน้าทำงาน
การเปลี่ยนแปลงที่คล้ายคลึงกันในพื้นที่ทำงานส่วนใหญ่บ่งชี้ถึงการสัมผัสกับปัจจัยเสี่ยงในวงกว้าง.
ลูกกลิ้งอาจได้รับการฉีดพ่นอย่างต่อเนื่อง การจุ่มบางส่วน กรดที่ติดมากับแถบ หรือการเปียกซ้ำๆ ในระหว่างการผลิต น้ำยาทำความสะอาดและน้ำล้างควรอยู่ในเอกสารเดียวกัน น้ำยาทั้งสองชนิดอาจสัมผัสกับฝาครอบที่อุณหภูมิแตกต่างกัน หรืออาจคงอยู่บนพื้นผิวนานกว่ากรดที่ใช้ในกระบวนการ.
ลูกกลิ้งที่เปียกชื้นระหว่างการหยุดทำงานจะมีรอบการสัมผัสที่แตกต่างจากลูกกลิ้งที่ล้างและทำให้แห้งทันทีหลังจากการผลิต.
ตรวจสอบว่า:
- พื้นที่ที่เปลี่ยนแปลงไปนั้นอยู่ในเขตที่มีความชื้นปกติ;
- เส้นผ่านศูนย์กลางของลูกกลิ้งเพิ่มขึ้นตลอดทั้งพื้นผิว;
- บริเวณตรงกลางและขอบให้ความรู้สึกนุ่มหรือแข็งเท่ากัน;
- พื้นผิวยังคงเปลี่ยนแปลงไปหลังจากแห้งแล้ว;
- ความล้มเหลวปรากฏให้เห็นเร็วขึ้นหลังจากมีการเปลี่ยนแปลงกรด สารทำความสะอาด การล้าง หรือขั้นตอนการปิดระบบ.
การบวมหรือการเปลี่ยนแปลงพื้นผิวในวงกว้างทำให้วัสดุยางต้องได้รับการตรวจสอบ การแตกร้าว การบวม การอ่อนตัว และการแข็งตัวโดยทั่วไปจะกล่าวถึงในรายละเอียดเพิ่มเติมในหัวข้ออื่น สัญญาณบ่งชี้ความเสียหายของลูกกลิ้งยาง.
ตามขอบหน้าทำงาน
ขอบด้านใช้งานคือแถบด้านนอกของพื้นผิวยาง ซึ่งแยกออกจากด้านปลายลูกกลิ้ง.
แถบที่เคลื่อนที่อาจเช็ดของเหลวออกจากตรงกลาง ในขณะที่แถบด้านนอกยังคงเปียกอยู่ ในตำแหน่งที่บีบ ของเหลวยังสามารถเคลื่อนที่ไปด้านข้างผ่านบริเวณสัมผัสและสะสมอยู่ใกล้ปลายของฝาครอบยางได้อีกด้วย.
เปรียบเทียบขอบทั้งสองด้านและวัดความกว้างของแถบที่เสียหาย.
ความเสียหายที่เกิดขึ้นด้านใดด้านหนึ่งมักเกิดจากการวางแถบกาวซ้ำๆ ทิศทางการพ่น ความลาดเอียงของเครื่องจักร หรือการระบายน้ำที่ไม่สม่ำเสมอ ส่วนความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งสองด้านในลักษณะเดียวกัน บ่งชี้ถึงการวางแถบกาวซ้ำๆ หรือการสะสมของของเหลวอยู่นอกเส้นทางการวางแถบกาวปกติ.
สัญญาณที่พบบ่อย:
- ขอบที่ยกสูงขึ้นหรือขยายใหญ่ขึ้น;
- ยางส่วนที่ให้ความรู้สึกนุ่มหรือเหนียวกว่าส่วนตรงกลาง;
- รอยแตกเป็นวงกลมใกล้ขอบฝาครอบ;
- มีคราบเปื้อนบริเวณขอบปก;
- การยกที่เริ่มต้นจากขอบด้านนอก;
- ความเสียหายอยู่ในแนวเดียวกับขอบแถบปกติ.
สำหรับตำแหน่งการบีบที่เปียกนั้น ลูกกลิ้งบีบและรีดน้ำ หน้านี้กล่าวถึงข้อกำหนดของลูกกลิ้งเกี่ยวกับการขจัดของเหลวและการสัมผัสกับของเหลว.
ที่ปลายลูกกลิ้ง
ส่วนปลายลูกกลิ้งประกอบด้วยบริเวณด้านข้างพื้นผิวการทำงานซึ่งเป็นจุดที่ฝาครอบยางสิ้นสุดลง.
ของเหลวที่กระเด็น ล้น ไหลลงมา และไหลไปตามลูกกลิ้ง อาจไปถึงบริเวณนี้ได้ การหมุนอาจพัดพาของเหลวบางส่วนออกไปในระหว่างการผลิต หลังจากปิดเครื่องแล้ว คราบตกค้างอาจยังคงอยู่บริเวณขอบฝาครอบเดิมเป็นเวลาหลายชั่วโมง.
ความล้มเหลวในการเชื่อมต่อปลายทางมักเกิดขึ้นตามลำดับดังนี้:
- รอยเปื้อน ความอ่อนนุ่ม หรืออาการบวมจะปรากฏขึ้นในช่วงใกล้สิ้นสุด;
- มีรอยแตกหรือช่องเล็กๆ เกิดขึ้นรอบๆ ปลายฝาครอบ;
- ของเหลวเคลื่อนที่อยู่ใต้แผ่นยาง;
- สนิมหรือการยกตัวเฉพาะจุด มักปรากฏลึกเข้าไปด้านใน.
การเกิดความล้มเหลวซ้ำๆ ในด้านเดียวกันของเครื่องจักรถือเป็นหลักฐานที่มีประโยชน์ ถ่ายภาพทิศทางการฉีดพ่น เส้นทางการระบายน้ำ เหล็กที่โผล่ออกมา และความเสียหายใดๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างการทำความสะอาดหรือการบำรุงรักษา.
ลูกกลิ้งตัวต่อไปควรเก็บรายละเอียดส่วนปลายให้ดี รวมถึงวัสดุยางด้วย วัสดุที่แข็งกว่าจะไม่สามารถปิดช่องว่างที่ขอบฝาครอบได้.
รอบช่องเซกเมนต์
ช่องว่างในแต่ละส่วนจะสร้างพื้นผิวยางสองด้านและพื้นที่แคบๆ ซึ่งของเหลว คราบตะกรัน หรือสารตกค้างจากการทำความสะอาดสามารถตกค้างอยู่ได้.
ช่องว่างอาจเปิดออกเล็กน้อยขณะที่ลูกกลิ้งรับน้ำหนัก เมื่อปล่อยน้ำหนักแล้ว ช่องว่างอาจปิดลงรอบของเหลวหรือเศษสิ่งสกปรกที่ตกค้าง การเคลื่อนไหวซ้ำๆ จะทำให้ขอบเดิมเสียหายและทำให้ของเหลวเข้าถึงด้านข้างของส่วนนั้นได้มากขึ้น.
ตรวจสอบทุกช่องว่าง ไม่ใช่แค่ช่องว่างที่เห็นได้ชัดที่สุดเท่านั้น.
ช่องว่างที่ชำรุดเพียงช่องเดียวมักบ่งชี้ถึงความเสียหายเฉพาะจุด การประกอบที่ไม่ดี เศษโลหะติดอยู่ หรือการเคลื่อนตัวของชิ้นส่วนใดชิ้นส่วนหนึ่ง ส่วนความเสียหายที่คล้ายกันในช่องว่างส่วนใหญ่ บ่งชี้ถึงรายละเอียดของชิ้นส่วนที่ซ้ำกัน.
สัญญาณ:
- ช่องว่างใดบ้างที่ได้รับผลกระทบ;
- ไม่ว่าความเสียหายจะลุกลามไปทั่วทั้งเส้นรอบวงหรือไม่;
- ความกว้างของช่องว่างในหลายตำแหน่ง;
- สภาพของด้านข้างของส่วนต่างๆ;
- คราบตะกรันหรือเศษแข็งๆ ภายในช่องว่าง;
- ส่วนประกอบที่หลวมหรือเคลื่อนที่ได้;
- การซ่อมแซมหรือการฟื้นฟูประวัติศาสตร์.
การเปลี่ยนจากการหุ้มแบบแบ่งส่วนไปเป็นการหุ้มแบบต่อเนื่องอาจส่งผลต่อการทำงานดั้งเดิมและวิธีการบำรุงรักษาของลูกกลิ้ง การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างใดๆ ควรเริ่มต้นจากตำแหน่งของลูกกลิ้งและเหตุผลที่ใช้การออกแบบแบบแบ่งส่วน.
ใต้ยางหุ้ม
การยกตัวหรือการแยกตัวของฝาครอบเฉพาะจุด แสดงให้เห็นว่าความเสียหายได้เกิดขึ้นบริเวณรอยต่อระหว่างยางกับเหล็กแล้ว.
ของเหลวสามารถซึมเข้าไปได้ทางช่องเปิดที่ปลาย ช่องว่างระหว่างชิ้นส่วน รอยแตกขนาดลึก รอยตัด หรือขอบฝาครอบที่เสียหาย เมื่อของเหลวซึมเข้าไปถึงเหล็กแล้ว การกัดกร่อนสามารถลุกลามไปใต้ชั้นยางที่ยังคงดูเหมือนไม่เสียหายจากภายนอกได้.
อาจเป็น:
- มีคราบสนิมบริเวณขอบฝาครอบ;
- ส่วนที่นูนขึ้นในบริเวณนั้น;
- เมื่อเคาะที่พื้นผิว จะมีเสียงว่างเปล่าตอบสนอง;
- การยกขึ้นข้างรอยแตกหรือช่องว่างระหว่างชิ้นส่วน;
- การแยกตัวเกิดขึ้นจากด้านหนึ่งเข้ามาด้านใน.
หลังจากลอกฝาครอบเก่าออกแล้ว ให้ตรวจสอบเหล็กที่อยู่ใต้จุดที่เสียหายจุดแรกโดยตรง ถ่ายภาพการกัดกร่อน รอยบุ๋ม รอยเชื่อมเก่า บริเวณที่ซ่อมแซม กาวที่เหลืออยู่ และการสูญเสียรูปทรงเดิมของแกนกลาง.
การกัดกร่อนอย่างรุนแรงอาจทำให้แกนกลางเก่าไม่เหมาะสมสำหรับการเคลือบผิวครั้งต่อไป การตัดสินใจควรทำหลังจากที่ได้ตรวจสอบและวัดขนาดบริเวณที่เสียหายแล้ว.
